Hulp voor apathische kinderen: oog voor problemen of blind idealisme?


Zweden kampt al jarenlang met een opmerkelijk probleem: apathische kinderen. Sinds 2005 doet dit fenomeen zich voor in het Scandinavische land. Het zijn kinderen die het hebben opgegeven om verder te leven en in soort van catatonische toestand belanden, depressief zijn en veel stress kennen. Opvallend is dat deze ziekte alleen bij Zweedse vluchtelingen lijkt voor te komen.



Het is een fenomeen dat verschillende namen kent. In het Zweeds heet het sinds 1 januari 2014 officieel: “uppgivenhetssyndrom”, wat in Nederlandse media regelmatig vertaald is als het “terugtredingssyndroom”. Al zo’n vijftien jaar lang duiken er schrijnende verhalen op in de Zweedse media over kinderen die aan hun bed zijn gekluisterd omdat ze compleet willoos zijn geworden. Omdat dit probleem zo ontzettend opmerkelijk is, hebben buitenlandse media dit ook opgepikt. Het is interessant om te zien dat veel artikelen het syndroom “mysterieus” noemen. Veel journalisten dachten mogelijk: dit is te bizar voor woorden. En wat blijkt nu: dat was het inderdaad (vaak) ook.



In april 2018 wijdde het Algemeen Dagblad onder andere een artikel over het terugtredingssyndroom, omdat een foto met twee kinderen die hieronder zouden lijden, genomineerd was voor de World Press Photo 2018. In dat artikel werd onder andere Dr. Elizabeth Hultcrantz geciteerd: “Ze zijn zoals Sneeuwwitje, ze vallen weg uit de wereld”. Dit zou te maken hebben met stressvolle situaties, bijvoorbeeld het feit dat men al maanden- of jarenlang op een verblijfsvergunning wacht. Er is echter nog niemand gestorven aan de ziekte en bovendien herstellen veel kinderen weer na enkele maanden. Dit zou bespoedigd worden door een positieve verandering voor het gezin, zoals een permanente verblijfsvergunning.



Wanneer een verblijfsvergunning als medicijn kan dienen voor een comateuze toestand, zou de Zweedse minister van Migratie met twee vingers in de neus de Nobelprijs voor de Geneeskunde kunnen winnen (zeker omdat het ook nog eens Zweedse prijs betreft). Toch zal hij deze prijs volgend jaar niet gaan winnen. Verschillende vluchtelingenkinderen hebben namelijk opgebiecht dat ze toneelspeelden. Het Zweedse tijdschrift Filter heeft twee volwassen personen geïnterviewd, die naar eigen zeggen vroeger door hun ouders gedwongen werden om zich apathisch voor te doen om op die manier de kans op een verblijfsvergunning te vergroten.



Als er ’s avonds zomaar eten uit ziekenhuiskoelkasten verdwijnt en er een paar kamers verderop kinderen liggen met een ziekte die nergens anders ter wereld voorkomt, dan heb je twee opties:

1.     Je ziet wat je wilt zien.

2.     Je denkt na of er een relatie kan zijn tussen de beide handelingen en daarna trek je logische conclusies.



In Zweden kozen verschillende personen voor de eerste optie. Ze keken bepaalde zaken door de vingers, of beter gezegd: ze kozen ervoor bepaalde dingen niet te zien. Ze zagen bepaalde dingen niet en daardoor waren ze er in hun beleving ook niet. Het maakte hen blind. Anderen stelden kritische vragen en vroegen of de apathische toestand van de kinderen zou kunnen komen door andere zaken. De kinderen zouden vergiftigd of gedrogeerd kunnen zijn of hun syndroom kunnen simuleren. Volgens de krant Expressen werden zulke vragen jarengeleden echter als racistisch bestempeld, terwijl er nu toch verschillende verhalen boven komen waaruit blijkt dat in ieder geval een deel van de kinderen hun ziekte in scene zetten. In een artikel roept Expressen dan ook de Zweedse publieke omroep SVT ter verantwoording, omdat juist zij alle kritiek als vreemdelingenhaat afdeden.



Mocht blijken dat de hele kwestie rond de apathische kinderen inderdaad één groot toneelspel was/is, dan is de grote vraag: hoe heeft dit allemaal kunnen gebeuren? Mogelijk wilden bepaalde artsen, wetenschappers en instanties de vluchtelingen helpen en was er sprake van een “blind” idealisme. Het zou ook zo kunnen zijn dat men uit medelijden niet zag dat men voor de gek werd gehouden. Eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat men echt naïef was, maar dat maakt de hele kwestie natuurlijk niet minder ernstig.



Een jarenlang verstikkend immigratiedebat heeft in Zweden geleid tot een situatie waar bepaalde meningen nog wel volgens de wet, maar niet volgens de maatschappij, mogen worden geuit. Kritische vragen konden niet meer gesteld worden en onverklaarbare zaken werden op een onverklaarbare manier verklaarbaar gemaakt. Dat klinkt bijna als Sneeuwwitje: een sprookje. Kinderen die massaal volwassenen voor de gek kunnen houden passen in ieder geval goed thuis in het land waar kleine jongens op ganzen vliegen en jonge meiden paarden kunnen optillen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Gratis krant Metro ontspoord in Zweden

Greta, het meisje met wie je het eens moet zijn

Kansen in Zweedse krimpgebieden